06-52862479 info@katriendejong.nl

Stoppen met verzetten tegen wat is

De laatste twee weken heb ik het veel gehoord van mensen. Ze zijn er klaar mee. Klaar met constant dezelfde rondjes draaien in hun hoofd. Klaar met dezelfde gedachtenpatronen die maar blijven komen als een doorgedraaide afspeelplaat. Klaar ook met het vechten. 

Het constante vechten tegen de stroom in.

Vechten tegen wat je lijf zegt, als in gewoon niet luisteren. Vechten tegen wat je ziel je influistert. Vechten tegen veranderingen. Wel weten wat goed voor je is, maar het gewoon niet doen. Koppig kunnen we zijn en we zijn ook heel goed in dit gevecht. Of liever gezegd onze gedachten zijn heel goed in het gevecht. Gelukkig zijn wij meer dan onze gedachten. En gelukkig kunnen wij ons ook verbinden met dat wat we nog meer zijn. 

Door heel bewust te gaan kiezen voor het moment bijvoorbeeld. In het nu verliezen gedachten hun kracht, spelen ze geen rol. In het nu is er geen probleem. Alleen maar gedachten, sensaties of gevoelens, die voorbij komen en weer gaan. Net als de wolken aan de blauwe hemel. 

Of je kunt heel bewust contact maken met je lijf. Probeer het maar eens, gewoon nu. Even volledig met je aandacht naar je handen. Een soort tintelend gevoel krijg je dan, alsof je de onderstroom van je lijf kunt voelen. En misschien kan het ook in je voeten, in je gezicht en kun je het door je hele lijf trekken. Onmogelijk om op hetzelfde moment nog diep in gedachten verzonken te zijn. Ze komen wel weer maar door in het moment en/of in je lijf te zijn creëer je ruimte. Ruimte die je nodig hebt om naar je gedachten te kunnen kijken. Te zien wat ze zijn, vaak constructies gebaseerd op het verleden of de toekomst.

Verzet tegen wat is. Verzet tegen het moment.

Het is een gevecht waar je klaar mee kunt zijn. En heel moe van kunt zijn. Kijk om je heen in de natuur. Elk jaar gaat de natuur door een cyclus. Elk jaar sterven er dingen af. Elk jaar begint het weer opnieuw. Er zijn constant veranderingen. En wat doen wij? Wij verzetten ons tegen verandering. Tegen het afsterven. Alles kan veranderen, relaties, werk, vriendschappen, families. Niks blijft altijd zoals het is. Alleen dat al accepteren geeft rust. Dus ook wij mogen de herfst in als het zover is. Ook wij mogen los laten wat het leven ons laat zien dat los mag. Het gebeurt vanzelf. Jij kunt kiezen of je tegen de stoom ingaat of vecht. 

Vanuit het loslaten komt de winter, waarin je naar binnen mag.

Mag voelen wat er nog geheeld mag worden of dichtbij jezelf zijn. Jezelf toestemming geven om in jezelf te duiken. Voor zolang als het duurt. Het is bizar dat er van ons in deze maatschappij verwacht wordt dat we altijd op dezelfde manier functioneren. Daar is helemaal niks natuurlijks aan. De natuur gaat jaarlijks door de seizoenen, wij vrouwen gaan maandelijks door onze eigen cyclus. De maan heeft haar eigen cyclus. En in al die natuurlijke ritmes zit een fase van terugtrekken. Een winter. Waarom zou je het dan jezelf ontzeggen de winter in te gaan als deze aanklopt? En ja ik weet het. Je hoofd kan er talloze redenen voor bedenken om het niet te doen: wat zou die en die wel niet zeggen, stoppen, dat kan niet, dat hoort niet. Hoe moet dat dan met geld? En jij kan er vast nog wel een paar bij bedenken. 

Prima al die gedachten, maar die ken je inmiddels wel.

Het is tijd om te gaan luisteren naar onze diepere wijsheid. En vanuit die wijsheid voel je wat goed voor je is. Het is tijd om een commitment te maken aan jezelf. Aan die wijsheid in jezelf. En daar prioriteit een van te maken. Om erop te gaan vertrouwen dat alles wat er nu om je heen gebeurt wat je moeilijk vindt of waar je over piekert, je alleen maar de weg naar huis wil laten zien. Er zullen altijd dingen blijven gebeuren in je leven. Dat is het mens zijn. En elke keer geeft het leven je zo de kans om te weer thuis te komen bij wie je ten diepste bent. Want daaruit komen de antwoorden waar je wat mee kunt. Niet in je hoofd, niet in de buitenwereld, niet in het nieuws. 

Wel in je lijf, in het moment, in het zijn. En dan vanuit daar de wereld in. Als de wereld je roept. Misschien roept de wereld wel gewoon een tijd niet. Dan hoeft je even helemaal niks. Dan ben je gewoon en doe je de dingen waar je energie voor voelt. Dan duik je in je eigen winter.  Neem je de tijd om de situatie te accepteren zoals die is, dat jij bent wie je bent. Dat je niet je werk, je relatie, je vrienden nodig hebt om te zijn wie je bent. Je bent het allang. En die erkenning mag jij jezelf gaan geven. 

Spannend pad? Ja, zeker wel. Maar wat een ontspanning en vrijheid levert het op! Wat wil jij?  

Liefs Katrien

Mee op pad in de natuur? Er zijn nog twee plekjes vrij in september om te starten met het Zwerftraject van vier maanden. Alle info vind je hier.